كمال مطلق دلدادگى به يگانهء هستى است . امّا سركشان ياغى كه در برابر احكام خداوند به قدرت‌هاى پوشالى و خودباخته و ناتوان دلبسته‌اند ، در فضاى كيفر خداوند از كاخ‌ها فرار مىكنند و در شكاف‌هاى زمين مانند حيوانات لانه مىگزينند ، اينان هرگز در امان نيستند . بنابراين تنها ايمان آورندگان موحّدند كه در دايرهء امنيّت آسوده‌اند و خداوند در حق آنان مىفرمايد : الَّذِينَ ءَامَنُواْ وَلَمْ يَلْبِسُواْ إِيمنَهُم بِظُلْمٍ أُوْلئِكَ لَهُمُ الْأَمْنُ وَهُم مُّهْتَدُونَ » « 1 » كسانى كه ايمان آوردند و ايمانشان را به ستمى [ چون شرك ] نياميختند ، ايمنى [ از عذاب ] براى آنان است ، و آنان راه يافتگانند . ريشهء ناامنى در وجود انسان شك در خالق هستى و ظلم به نفس است ولى چون كه آيات قرآن در بسيارى از موارد چند معنا را در بر دارد و يكى از ديگرى گسترده‌تر است ، اين احتمال هست كه امنيّت در آيه اعم از امنيّت از مجازات پروردگار و يا امنيّت از حوادث دردناك اجتماعى باشد . به اين معنا كه مفاسد فردى و اجتماعى و جنايت‌هاى نفسى و گروهى در اثر كمبود امنيّت اصولى است . آرامش روحى و روانى وقتى به دست مىآيد كه در جامعه انسانى دو اصل حكومت كند : 1 - اصل ايمان 2 - اصل عدالت اگر پايه‌هاى ايمان به خدا و احساس مسئوليت سست گردد و عدالت اجتماعى جاى خود را به ستم و خود محورى بسپارد ، امنيّت حياتى بشر به خطر مىافتد ، بر

--> ( 1 ) - أنعام ( 6 ) : 82 .